Κείμενο Κωνσταντίνος Κουτρουλάκης
Ήταν από τις αγαπημένες κυριακάτικες συνήθειες η πρωινή βόλτα στα παζάρια με παλιά αντικείμενα ή στα παλαιοπωλεία της Αθήνας. Περιηγούμενος, βλέπει κανείς αντικείμενα που κάποτε στόλιζαν πλούσια ή φτωχικά σπίτια, βλέπει φωτογραφίες με ζωές άγνωστων ανθρώπων που πέρασαν στη λήθη της ιστορίας, ενώ κάποιες φορές μέσα στα πεταμένα σε σακούλες κιτρινισμένα έγγραφα ανακαλύπτει ακόμη και μικρά αποτυπώματα της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Δεν ξέρω πραγματικά τι με έκανε εκείνο το πρωί να σκύψω για να δω πιο προσεκτικά αυτή τη σακούλα. Ήταν γεμάτη με παλιά χαρτιά, κιτρινισμένα από τον ανίκητο χρόνο. Ξετύλιξα τυχαία ένα χαρτί και άρχισα να διαβάζω:
« Αγαπητέ πατέρα,
Προχθές την 1η του μήνα το καράβι μας απέπλευσε από το λιμάνι της Μάλτας, μαζί με το εγγλέζικο αντιτορπιλικό JEVRIS, για περιπολία στα ανοικτά των Συρακουσών. Λίγη ώρα μετά τον απόπλου, ήρθε στον ασύρματο σήμα από το Αρχηγείο. Εγγλέζικα αναγνωριστικά αεροπλάνα εντόπισαν ιταλική νηοπομπή με 3 πλοία, στον τομέα που πηγαίναμε για περιπολία!!!!
Πρόσω ολοταχώς λοιπόν! Να τους προλάβουμε ! Συναγερμός! Τα πάντα πρέπει να είναι έτοιμα. Όλοι να βρίσκονται στις θέσεις τους! Οι χτύποι της καρδιάς διπλασιάστηκαν. Τα μάτια όλων γυάλιζαν. Ήταν όλοι έτοιμοι για την συμπλοκή με τον εχθρό! Ένα ρίγος πέρασε ξαφνικά το κορμί. Ένα ρίγος που εκτός από τη δύναμη για την νίκη περιείχε και φόβο! Ναι πατέρα, φοβήθηκα!! Η σκέψη «μήπως η ώρα που περνώ είναι και η τελευταία» πέρασε σαν αστραπή από το μυαλό μου. Όμως, όλοι είμαστε ενωμένοι σαν μια γροθιά. Καταφέραμε να διώξουμε κάθε φόβο και κάθε ανασφάλεια αυτοστιγμής από το μυαλό μας. Σε λίγο τα κανόνια της «Όλγας» άρχισαν να βάλουν. Το πρώτο εμπορικό πλοίο έπιασε κιόλας φωτιά, ενώ συνεχίστηκαν οι βολές κατά του δεύτερου που και αυτό σε λίγο τυλίχθηκε στις φλόγες!!!
Και ξαφνικά…… Ένα ιταλικό αντιτορπιλικό έχει πορεία ίσα καταπάνω μας!!! Θέλει να μας εμβολίσει!! Θέλει να μας κόψει στη μέση ο άτιμος ο Ιταλός!! Όμως ο Κυβερνήτης μας δεν είναι τυχαίος!! Είναι ο Πλωτάρχης Μπλέσσας!! Δίνει άμεσα εντολή στον πηδαλιούχο να στρίψει αριστερά, αποφεύγοντας αριστοτεχνικά τον εμβολισμό. Μάλιστα με κατάλληλο χειρισμό, φέρνει το πλοίο σε πορεία αντιπλέουσα με το ιταλικό πλοίο!! Τώρα τους έχουμε στο χέρι τους άτιμους!!! Περνώντας από δίπλα τους τα πυροβόλα της «Όλγας», φτύνουν καυτό μολύβι στα ιταλικά καταστρώματα σκορπώντας τον όλεθρο!!! Όταν τους αφήσαμε πίσω μας, ο χειριστής του πρυμναίου πυροβόλου μας έριξε βολές συντρίβοντας την γέφυρα του πλοίου τους. Σε λίγο ξαναγυρίσαμε μαζί με το εγγλέζικο και αποτελειώσαμε με τα κανόνια μας το ιταλικό αντιτορπιλικό, που σιγά σιγά έγερνε φλεγόμενο στα νερά της Μεσογείου. Ήταν μια από τις ποιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου πατέρα!!! Ο ενθουσιασμός που επικρατούσε στο πλοίο ήταν απερίγραπτος. Ήταν το αίσθημα πληρότητας που μας πλημύριζε όλους !!! Τα καταφέραμε!! Κάναμε το χρέος μας!! Ένοιωσα πολύ υπερήφανος!! Στενοχωριέμαι που είμαι μακριά σας αλλά δεν γίνεται αλλιώς! Θα τους νικήσουμε!! Αυτό να το θυμάσαι!!!
Σε φιλώ
Ο γιος σου
Μάλτα, 3 Ιουνίου 1943»
Μέσα σε δευτερόλεπτα συνειδητοποίησα τι κρατούσα στα χέρια μου! Ρώτησα τον πωλητή για την τιμή της σακούλας και αφού πλήρωσα το μικρό αντίτιμο, σκέφτηκα: “Η σημερινή βόλτα τελείωσε!”. Το μόνο που είχα πλέον στο μυαλό μου ήταν να φτάσω στο σπίτι και εκεί, με την ησυχία μου να δω το περιεχόμενο του “θησαυρού” που μόλις είχα αποκτήσει.
Όταν έφτασα, άρχισα να αδειάζω το περιεχόμενο πάνω σε ένα μεγάλο τραπέζι. Χαρτιά, έγγραφα και παλιές φωτογραφίες με ναύτες και υπαξιωματικούς του τότε Βασιλικού Ναυτικού. Μάλτα, Αλεξάνδρεια, το πλήρωμα του πλοίου σε στιγμές χαλάρωσης και ξεκούρασης μετά από μια περιπολία. Στη συνέχεια, άρχισα να βγάζω στο τραπέζι μεγάλα, διπλωμένα χαρτιά. Τι να ήταν άραγε; Απονομές Στρατιωτικών Μεταλλίων! Η αγωνία μου κορυφώθηκε!
Απονομή Μεταλλίου Εξαιρέτων Πράξεων
«Δια του από 4-8-1943 Βασιλικού Διατάγματος απονέμομεν στον Αρχικελευστή Τηλεγραφητήν Γ. Λ……….. , το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων 1940 Δια την εξαιρετικήν δράσιν του ήν επέδειξε κατά τη νύκτα της 1-6-1943, συμβάλων εις την βύθισην εχθρικών σκαφών, αποσπάσας τα συγχαρητήρια των προϊσταμένων του Ελληνικών και Αγγλικών Αρχών».
Ήταν η απονομή του Μεταλλίου Εξαιρέτων Πράξεων! Και τότε θυμήθηκα την πρώτη επιστολή που είχα διαβάσει. Αυτό ήταν! Το μετάλλιο του είχε απονεμηθεί για την αποστολή που περιέγραφε στο γράμμα προς τον πατέρα του. Του απονεμήθηκε για τη νύχτα που νίκησαν τον φόβο και προκάλεσαν καταστροφή στον ιταλικό στόλο. Η πατρίδα αναγνώριζε την πράξη τους και με αυτόν τον τρόπο θέλησε να τους επιβραβεύσει!
Συνέχισα να ξεδιπλώνω τις υπόλοιπες απονομές και να διαβάζω τα αιτιολογικά τους: απονομή Σταυρού Αγώνος Βασιλικού Ναυτικού, Σταυρού Ναυτικού Αγώνος, Μεταλλίου Ευδοκίμου Υπηρεσίας κ.α
Μέσα από τα αιτιολογικά κείμενα των απονομών στρατιωτικών μεταλλίων που είχα μπροστά μου ξεδιπλώνονταν η πορεία ενός στελέχους του τότε Βασιλικού Ναυτικού στη δίνη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ενός στελέχους από αυτούς τους μικρούς, τους σχεδόν ανώνυμους που δεν τους αναφέρει κανένα επίσημο βιβλίο ιστορίας.
Όμως είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, ότι χωρίς την πολύτιμη συνεισφορά τους η ιστορία σίγουρα δεν θα είχε πάρει την τροπή που γνωρίζουμε σήμερα. Και αυτές οι απονομές δεν ήταν κάτι άλλο πέρα από αδιάψευστα ιστορικά τεκμήρια, της προσφοράς ενός εξ αυτών προς την πατρίδα.
Όταν τελείωσα με τις απονομές, διαπίστωσα πως στον πάτο της σακούλας κάτω από τα τελευταία χαρτιά, είχε κάποια μικρά χάρτινα κουτάκια. Κατάλαβα αμέσως τι ήταν!!! Ανοίγοντας το πρώτο απλά επιβεβαίωσα τη σκέψη μου. Ήταν τα μετάλλια που περιγράφονταν στις απονομές!!!!
Μια λέξη ήρθε πρώτη στο μυαλό μου. Μια λέξη που βγήκε αυθόρμητα από τα χείλη μου: ΚΡΙΜΑ!! Μπροστά μου πάνω στο τραπέζι ήταν απλωμένη η πολεμική ιστορία ενός ανθρώπου. Ήταν ένα από τα κομμάτια της ιστορίας, που ενωμένα όλα μαζί, δημιούργησαν την ένδοξη ιστορία του Πολεμικού μας Ναυτικού. Ήταν η συμμετοχή του μέλους μιας οικογένειας, στη σύγχρονη ελληνική στρατιωτική ιστορία.
Σκέφτηκα: Δεν θα ήταν ο καθένας υπερήφανος, αν κάποιος από την οικογένεια του πολέμησε για την ελευθερία της πατρίδας μας;
Ίσως στην εποχή μας πλέον να μην έχει σημασία. Ίσως απλά οι άνθρωποι να μην κοιτάζουν καν τι πράγματα ορίζουν ως σκουπίδια που πρέπει να ξεφορτωθούν. Ίσως πάλι, κάποιος τα είδε και μη γνωρίζοντας καν τι κρατούσε στα χέρια του, βιάστηκε να τα ξεφορτωθεί. Δεν ήξερε, πως αυτά που με τόση ευκολία αποχωρίστηκε, δεν είναι απλά παλιά χαρτιά κιτρινισμένα και μουχλιασμένα από τα χρόνια που πέρασαν από πάνω τους. Αυτά τα χαρτιά είναι φορείς μνήμης ελληνικής στρατιωτικής ιστορίας. Είναι τα αποτυπώματα της προσφοράς της ίδιας του της οικογένειας, στους αγώνες για ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία. Πολύτιμα αγαθά, που μας τα χάρισαν με τους αγώνες τους, άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, με συναισθήματα. Άνθρωποι που νίκησαν τον φόβο και πολέμησαν σκληρά για να παραμείνει ελεύθερο αυτό το κομμάτι της όμορφης γης, στην άκρη της Βαλκανικής Χερσονήσου.
Η Ελλάδα μας. !!!!
