Ένα νέο βιβλίο είναι στη διάθεσή σας. Πρόκειται για τη μελέτη του Ηλία Θεοδωρόπουλου με θέμα το ναυάγιο του M/S Eros στη Φολέγανδρο την Πρωτοχρονιά του 1943.
Το ναυάγιο του Μ/S EROS προσάραξε στο μυαλό μου από τις αφηγήσεις του παππού και του θείου Νίκου. Θυμάμαι πολύ καλά εκείνες τις βεγγέρες στο κουζινάκι κάτω από το αχνό φως της λάμπας πετρελαίου. Μετά το φαγητό, έτσι όπως ήμασταν καθισμένοι γύρω από το χαμηλό τραπέζι, κι αφού είχαμε ακούσει το δελτίο ειδήσεων από το ραδιόφωνο, ήταν η ώρα που ξεκινούσαν οι παλιές ιστορίες. Κι αν τύχαινε εκείνο το βράδυ να φυσάει δυνατά το μελτέμι, οι αφηγήσεις γινόταν ακόμη πιο συναρπαστικές!
Από τότε, όποτε πήγαινα προς το δυτικό ακρωτήρι της Φολεγάνδρου, το Κυπαρίσσι, προσπαθούσα να δω το EROS με τα μάτια της φαντασίας μου. Να ακούσω το ανατριχιαστικό ξύσιμο της λαμαρίνας στα ύφαλα και να δω τις βάρκες με τους ναυαγούς να παλεύουν με τα κύματα για να βγουν στην απότομη βραχιά. Κι επειδή η αφρισμένη θάλασσα σε τούτο το μέρος είναι συχνό θέαμα, μπορούσα εύκολα να φανταστώ τα συντρίμμια, τα κουτιά, τα σακιά και το σκορπισμένο φορτίο του σιταριού.
Η αφήγηση ήταν απλή για τη παιδική μου διάνοια: τον καιρό της κατοχής, ένα σουηδικό πλοίο φορτωμένο με τρόφιμα για τον κόσμο που πεινούσε, υποχρεώθηκε από τους Γερμανούς να πάει στην Κρήτη. Όμως ο πλοίαρχος δεν ήθελε να συμμορφωθεί με τη διαταγή. Όπως μου το έλεγαν και όπως το αντιλαμβανόμουν, αυτή η στάση φαινόταν γενναία και προφανώς δικαιολογημένη. Και μετά άρχιζαν τα αβασάνιστα συμπεράσματα: ο καπετάνιος μην έχοντας άλλη λύση έριξε το πλοίο στη Φολέγανδρο, το τελευταίο νησί που συνάντησε στη πορεία του πριν ανοιχτεί στο κρητικό πέλαγος.
Όταν είσαι παιδί δεν σε ενδιαφέρει τόσο η ιστορική αλήθεια. Απλά σαγηνεύεσαι από την περιπέτεια. Και αυτό που συμβαίνει συχνά στη ζωή, είναι πως μένουμε σε αντιλήψεις που φτιάχνουμε από σκόρπια υλικά και ισχυροποιούμε με τα συναισθήματά μας.
