Γράφει ο Ιωάννης Φακής
Για τρία πολύ δύσκολα χρόνια, από το 1942 έως το 1944, τα U-boots των Γερμανών κυριαρχούσαν στον Ατλαντικό, στέλνοντας στον βυθό εκατοντάδες συμμαχικά πλοία, τα οποία συμμετείχαν σε νηοπομπές. Χιλιάδες ναυτικοί χάθηκαν στα παγωμένα νερά και μεταξύ σε αυτούς πάρα πολλοί Έλληνες, που οι εκτιμήσεις τους ανεβάζουν στους 3000. Τα υποβρύχια δρούσαν σαν φαντάσματα, αόρατα και θανατηφόρα και ήταν σχεδόν αδύνατο να εντοπιστούν και εξουδετερωθούν. Συνολικά είχαν ναυπηγηθεί από τους Ναζί 1153 Υποβρύχια, κάθε τύπου.
Για τους Συμμάχους, ο ανεφοδιασμός, κυρίως της Μ. Βρεττανίας, είχε καταστεί εξαιρετικά δύκολος. Στο πλαίσιο των προσπαθειών για επικράτηση στην Μάχη του Ατλαντικού, οι Σύμμαχοι έδωσαν μεγάλο βάρος στην αποκρυπτογράφηση των επικοινωνιών των Γερμανών, έτσι ώστε να μπορούν να γίνονται γνωστές οι κινήσεις των Υποβρυχίων τους.
Η βασική συσκευή κρυπτογράφησης των Γερμανών ονομαζόταν “Enigma”. Ήταν μία ηλεκτρομηχανική συσκευή που είχε εφευρεθεί από τον Γερμανό Μηχανικό Άρθουρ Σέρμπιους μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι μηχανή άλλαζε τις ρυθμίσεις της καθημερινά, καθιστώντας τις πιθανότητες αποκρυπτογράφησης απειροελάχιστες.
Το έργο του σπασίματος των γερμανικών κωδίκων είχε αναληφθεί από την Βρετανική Υπηρεσία Πληροφοριών μέσω μιας επιχείρησης με το κωδικό όνομα ULTRA. Το κέντρο συλλογής και επεξεργασίας όλων των σχετικών με την επιχείρηση άκρως απόρρητων πληροφοριών έδρευε μέσα σε μια επαρχιακή έπαυλη που ονομαζόταν Bletchley Park. Το προσωπικό της ULTRA έφθανε τα 185 άτομα, κυρίως Μαθηματικοί υψηλοτάτου επιπέδου. Μεταξύ αυτών ηγετική θέση κατείχε ο Alan Turing.
Εκείνο που δεν είναι ευρέως γνωστό, είναι ότι στην εξαιρετικά δύσκολη αυτή προσπάθεια καταλυτικό ρόλο έπαιξε μιάς Μοίρα πλοίων του Αμερικάνικου Ναυτικού, που αφού εντόπισε ενα Γερμανικό Υ/Β στην μέση του Ατλαντικού, ανοιχτά της Δυτικής Σαχάρας, το ανάγκασε με βόμβες βυθού να αναδυθεί και να παραδοθεί. Στο εσωτερικό του υποβρυχίου βρήκαν μια άθικτη κρυπτογραφική μηχανή που δεν ήταν άλλη από την περιζήτητη “Εnigma”.
Ηταν 4 Ιουνίου 1944, όταν το σόναρ του Αμερικανικού αντιτορπιλικού USS Chatelain, εντόπισε ένα γερμανικό υποβρύχιο και ξεκίνησε επίθεση με βόμβες βυθού. Στην επιχείρηση συμμετείχαν κυρίως τα πλοία του Task Group 22.3. Αυτά ήταν: Το αεροπλανοφόρο USS Guadalcanal (CVE-60), στο οποίο έδρευε η διοίκηση της επιχείρησης, τα Αντιτορπιλικά USS Chatelain (DE-149) (το οποίο εντόπισε το υποβρύχιο και επιτέθηκε εναντίον του με βόμβες βυθού) και το USS Pillsbury (DE-133) (από το οποίο εστάλη η πρώτη ομάδα επιβίβασης στο υποβρύχιο).
Το γερμανικό υποβρύχιο είχε υποστεί από την επίθεση σοβαρές ζημιές στις μηχανές και στα πηδάλια. Ο κυβερνήτης του Harald Lange, πιστεύοντας ότι το σκάφος χάνεται, έδωσε διαταγή ανάδυσης και εγκατάλειψης. Το U-505 αναδύθηκε ανεξέλεγκτα, με τις μηχανές ακόμα σε λειτουργία και άρχισε να κάνει κύκλους. Το πλήρωμα πανικόβλητο, έπεσε στην θάλασσα, χωρίς να καταστρέψει κώδικες και έγγραφα, πράγμα το οποίο αποδείχθηκε τεράστιο λάθος. Ο πλοίαρχος Daniel V. Gallery, διοικητής του Task Group από το αεροπλανοφόρο USS Guadalcanal, βλέποντας ότι το υποβρύχιο ήταν ακόμα στην επιφάνεια διέταξε το USS Pillsbury να στείλει ένα Άγημα Εμβολής για να επιβεί σε αυτό.
Το Pillsbury κατέβασε μια λέμβο και έστειλε μια ομάδα εννέα ανδρών, υπό την ηγεσία του Ανθυπολοίαρχου Albert David, για να επιβιβαστούν στο υποβρύχιο, το οποίο σύντομα ταυτοποιήθηκε ως το U-505 . Αν και είχε κάθε λόγο να πιστεύει ότι Γερμανοί βρίσκονταν ακόμη κάτω από το κατάστρωμα τοποθετώντας εκρηκτικά και προετοιμάζοντας τη βύθιση του σκάφους, ο Aνθυποπλοίαρχος David οδήγησε τους άνδρες της Ομάδας του πάνω στο υποβρύχιο και κατέβηκε από την καταπακτή του πυργίσκου, καταλαμβάνοντας το σκάφος.
Παρότι διαπίστωσε ότι η θάλασσα εισέρεε στο εσωτερικό του σκαφους, ο David παρέμεινε κάτω από το κατάστρωμα, διευθύνοντας τις αρχικές επιχειρήσεις διάσωσης, γνωρίζοντας ότι ανά πάσα στιγμή το υποβρύχιο θα μπορούσε να εκραγεί ή να βυθιστεί. Άνδρες από το USS Guadalcanal κατέφθασαν λίγο αργότερα για να συνδράμουν στη μάχη διατήρησης του U-505 στην επιφάνεια, και ο David παρέμεινε εκεί διευθύνοντας τις επιχειρήσεις διάσωσης του σκάφους. Χωρίς να γνωρίζουν τη διαρρύθμιση του υποβρυχίου δούλεψαν με απίστευτη ψυχραιμία, θάρρος αλλά και τύχη. Έκλεισαν και στεγανοποίησαν όλα τα σημεία εισροής νερού και σταθεροποίησαν το σκάφος όσο χρειαζόταν ώστε να μείνει στην επιφάνεια.
Παράλληλα με τις προσπάθειες διάσωσης του σκάφους Ο David κατευθύνθηκε προς τον χώρο του ασυρμάτου και το γραφείο του Κυβερνήτη. Εκεί, πέρα από το ημερολόγιο του πλοίου και τους χάρτες περιπολιών των γερμανικών υποβρυχίων, βρέθηκε μία μηχανή Enigma με τους κώδικες επικοινωνιών και τα βιβλία ρυθμίσεων μηνών.
Η ομάδα του David, αν και δεν ήξερε την διάταξη του Υ/Β και χωρίς ειδικό εξοπλισμό, δούλεψε με απίστευτη ψυχραιμία, θάρρος αλλά και τύχη. Έκλεισαν σημεία εισροής νερού και σταθεροποίησαν το σκάφος, όσο χρειαζόταν για να παραμείνει στην επιφάνεια.
Τοτε ξεκίνησε η επιχείρηση ρυμούλκησης αιχμαλωτισμένου υποβρυχίου προς τις Βερμούδες, μία απόσταση 2500 μιλίων, υπό απόλυτη μυστικότητα. Αν η Γερμανία μάθαινε ότι το U-505, είχε καταληφθεί άθικτο και δεν είχε βυθιστεί θα άλλαζε αμέσως διαδικασίες και κώδικες. Όταν έφτασαν στη Βάση το υλικό που ανακτήθηκε, στάλθηκε στις συμμαχικές υπηρεσίες ανάλυσης και συγκεκριμένα στις Βρεττανικές Μυστικές Υπηρεσίες και ειδικότερα στην Ultra, που είχε επιφορτισθεί με το τεράστιο έργο, της αποκρυπτογράφησης του Enigma.
Τa 58 άτομα από το Γερμανικό πλήρωμα, που είχαν διασωθεί από τον Ατλαντικό, κρατήθηκαν απομονωμένα μέχρι το τέλος του πολέμου, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων στο Ruston της Louisiana, στο οποίο δεν είχε αρμοδιότητα ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός. Αυτό έγινε για να μην διαρρεύσει καμμία πληροφορία από τους κρατούμενους, οι οποίοι απελευθερώθηκαν και επέστρεψαν στη Γερμανία το 1947.
Η απόκτηση μιας λειτουργικής συσκευής Enigma ήταν καθοριστική για την ευτυχή κατάληξη του έργου της ομάδας ULTRA στο Bletchley Park, που μέχρι τότε εργάζονταν νυχθημερόν χωρίς όμως να έχουν επιτύχει κάποια ουσιαστικά αποτελέσματα. Το σπάσιμο των γερμανικών κωδίκων έδωσε τεράστιο πλεονέκτημα στους Συμμάχους, που τώρα πλέον μπορούσαν όχι μόνο να αποφεύγουν τις ενέδρες των U-boots προστατεύοντας τις νηοπομπές, αλλά και να στήνουν αποτελεσματικές ανθυποβρυχιακές παγίδες επιτυγχάνοντας πολλές βυθίσεις υποβρυχίων. Άμεση και καθοριστική ήταν η συμβολή της αποκρυπτογράφησης και στην ασφαλή απόβαση στη Νορμανδία κατά την (D-Day). Είναι βέβαιο ότι η απόκτηση της συσκευής Enigma από το U-505 επιτάχυνε τη συμμαχική υπεροχή στον Ατλαντικό και έσωσε αμέτρητες ζωές. Για το Ναυτικό των ΗΠΑ, σύλληψη του U-505 ήταν η πρώτη κατάληψη εχθρικού πολεμικού πλοίου στην ανοιχτή θάλασσα από τον πόλεμο του 1812.
Τον Σεπτέμβριο του 1945, ο πόλεμος είχε τελειώσει πιά. Ο Albert David, για την παράτολμη και ηρωική πράξη του προτάθηκε για το Μετάλλιο Τιμής. Η απονομή είχε προγραμματιστεί για το φθινόπωρο. Ομως η μοίρα του επαιξε ένα άσχημο παιχνίδι. Πέθανε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή. Ήταν 43 ετών. Στις 5 Οκτωβρίου 1945, ο πρόεδρος Harry S. Truman παρέδωσε το Μετάλλιο Τιμής στην χήρα του, Lynda Mae, στον Λευκό Οίκο. Το 1964 ένα αντιτορπιλικό των ΗΠΑ (DE-1050) έλαβε το όνoμα του Alfred David
Το U-505 από το 1954 φιλοξενείται, σε ειδική προς τούτο αίθουσα στο Griffin Museum of Science and Industry στο Σικάγο, πλήρως ανακαινισμένο και επισκέψιμο. Είναι ένα από τα 4 U-boats που υπάρχουν και εκτίθενται στις ΗΠΑ.
Δείτε ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο για τη σύλληψη του U-505
