Μια νεα σειρά άρθρων ξεκινά σήμερα στο navalhistory.gr. Το όνομά της: "Μια εικόνα διηγείται". Με αφορμή μια εικόνα (φωτογραφία, πίνακας, σκίτσο κλπ) οι συγγραφείς παρουσιάζουν σημαντικά ιστορικά γεγονότα και φωτίζουν λεπτομέρειες που δεν είναι όσο πρέπει γνωστές.
Γράφει ο Δημήτρης Μπαλόπουλος
Την 1η Μαΐου 1915, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, το Λουζιτάνια, ένα πολυτελές υπερωκεάνιο βρετανικών συμφερόντων, απέπλευσε από τη Νέα Υόρκη με προορισμό το Λίβερπουλ, μεταφέροντας μεγάλο αριθμό επιβατών, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά και βρέφη. Παρότι η Γερμανία είχε ανακηρύξει τις θάλασσες γύρω από τη Βρετανία εμπόλεμη ζώνη, οι επιβάτες του υπερωκεανίου δεν πίστευαν ότι διέτρεχαν κάποιο κίνδυνο, καθώς για μεγάλο χρονικό διάστημα τα πλοία που δεν ήταν πολεμικά είχαν παραμείνει ασφαλή από επιθέσεις. Η Γερμανία είχε αποφασίσει όμως να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού και το γερμανικό υποβρύχιο U-20 με κυβερνήτη τον Βάλτερ Σβίγκερ στις 7 Μαϊου 1915 τορπίλισε το «RMS Lusitania», με τελικό απολογισμό 1.198 θύματα. Η βύθιση του Lusitania προκάλεσε τεράστιο σοκ σε ολόκληρο τον κόσμο, δημιουργώντας παγκόσμια οργή για την απώλεια πλήθους αμάχων. Ειδικά στις Η.Π.Α, όπου το κοινό αίσθημα μέχρι τότε ευνοούσε σε μεγάλο βαθμό την αποχή από τον πόλεμο, η βύθιση συνέβαλε στη μεταστροφή της αμερικανικής κοινής γνώμης, τροφοδότησε το αντιγερμανικό συναίσθημα, γεγονός που οδήγησε τελικά στην εμπλοκή των Η.Π.Α στον πόλεμο. Ωστόσο, σήμερα ο διπλός τορπιλισμός του καταγράφεται στα πρώτα περιστατικά «ολοκληρωτικού πολέμου» του Πρώτου Παγκοσμίου, διότι τα θύματά του ήταν άμαχος πληθυσμός και πολλά μικρά παιδιά και βρέφη. Η Γερμανία για να δικαιολογήσει τη στάση της ισχυρίσθηκε ότι το «Λουζιτάνια» μετέφερε όπλα που προορίζονταν για τη Βρετανία, γεγονός που η αγγλική κυβέρνηση αρνήθηκε κατηγορηματικά. Χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκε, πως όντως μετέφερε φορτίο φυσιγγίων και οβίδων (συνολικά περί τους 173 τόννους), εν αγνοία των επιβαινόντων.
Δημόσια Μνήμη
Ο τορπιλισμός του «RMS Lusitania», εξόργισε τον διάσημο σκιτσογράφο Γουίνσορ ΜακΚέι, όχι όμως και το πανίσχυρο αφεντικό του, τον μεγιστάνα των μίντια Ρούντολφ Χερστ που υποβάθμισε το συμβάν, καθώς ήταν αντίθετος στην εμπλοκή των ΗΠΑ στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ΜακΚέι αρνήθηκε να συμβιβαστεί και πέρασε τους επόμενους είκοσι δύο μήνες ετοιμάζοντας μια βουβή δωδεκάλεπτη ταινία: το πρώτο σωζόμενο animated ντοκιμαντέρ στην ιστορία του σινεμά.
Πηγές
Eric Larsan, Βουβό κύμα. Το τελευταίο πέρασμα του Λουζιτάνια, εκδόσεις Ίκαρος, 2017
