Παρά την άτακτη γερμανική υποχώρηση, η επόμενη μέρα βρήκε την βρετανική κοινή γνώμη συγκλονισμένη από το μέγεθος των απωλειών και την γερμανική να παραληρεί από ενθουσιασμό. Σύντομα, όμως, η αυταπάτη διαλύθηκε. Όλοι συνειδητοποίησαν ότι η Βρετανία βρέθηκε εκεί που το καθήκον πρόσταξε, πολέμησε, αποδέχθηκε τις απώλειες και ο Στόλος της ήταν έτοιμος να πολεμήσει ξανά την επόμενη κιόλας ημέρα, όπως πρόσταζε η παράδοση των αιώνων της θαλασσοκρατορίας της. Αντίθετα, το ισχυρό, αλλά επιτηδευμένα δημιουργημένο μέσα σε λίγα χρόνια γερμανικό ναυτικό, χρειάστηκε μήνες για να συνέλθει, συνειδητοποιώντας ότι… τό δέ τῆς θαλάσσης ἐπιστήμονας γενέσθαι οὐ ῥᾳδίως αὐτοῖς προσγενήσεται (Θουκυδίδης).
Για την Βρετανία, όμως, άλλα σκοτεινά ερωτήματα αναδείχθηκαν και οδήγησαν σε βαθιά περίσκεψη όπως:
Γιατί ο Νέλσωνας διηύθυνε την ναυμαχία του Trafalgar με δύο μόνο επάρσεις (Εμπλακείτε εγγύτερα με τον εχθρό, Τα πάτε περίφημα) ενώ στη Γιουτλάνδη ο Μέγας Στόλος αναγκάστηκε να εκπέμψει 16.000 σήματα μέσα σε 12 ώρες;
Γιατί οι υποτεταγμένοι διοικητές δεν πήραν πρωτοβουλίες στις κρίσιμες στιγμές ή πήραν λάθος πρωτοβουλίες, ενώ η ορθή επιλογή ήταν, θεωρητικά, ολοφάνερη;
YΓ: Όταν μετά από χρόνια ο Jellicoe συναντήθηκε με τον Κουντουριώτη παραδέχθηκε… «προσπάθησα να κάνω ακριβώς ότι έκανες εσύ στις 3 Δεκεμβρίου (Ναυμαχία της Έλλης)
Το βίντεο που ακολουθεί παρουσιάζει τα πλοία που χάθηκαν και ταυτόχρονα το απίστευτο κόστος σε ζωές που, επίσης, χάθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά ή και δευτερόλεπτα.
Εξαιρετική πρωτοβουλία. Είναι βέβαιον ότι θα συναρπάσει όλους τους λάτρεις της ναυτικής ιστορίας. Εύγε !!